آیا برگزاری مراسم اعدام در استادیوم های ورزشی متوقف میشود؟
سه شنبه, ۲۸ام دی, ۱۳۹۵
اعتصاب غذا؛ خشونتی قانون گذارانه
سه شنبه, ۲۸ام دی, ۱۳۹۵
روحانی در دوران پس از رفسنجانی
شنبه, ۲۵ام دی, ۱۳۹۵
رئیس جدید سازمان سیا: ایرانی ها استاد تقلب کردن هستند
جمعه, ۲۴ام دی, ۱۳۹۵
بسیج ایران درصدد گسترش فعالیت در منطقه و داخل ایران است
جمعه, ۲۴ام دی, ۱۳۹۵
آیا نیکلاس مادورو از قدرت کنار خواهد رفت؟
پنج شنبه, ۲۳ام دی, ۱۳۹۵
دشواری های مردی که از اتهام نقض تحریم های ایران تبرئه شد
پنج شنبه, ۲۳ام دی, ۱۳۹۵
موفق ترین تاجر زن در نوار غزه

در تلگرام بخوانید

منا عدنان غلایینی، در اردوگاه پناهندگان در غرب غزه بزرگ شد. خانواده اش درآمد متوسطی داشت و در عین حال او را در انتخاب رشته و تحصیل در خارج از کشور آزاد گذاشتند. این بر خلاف رفتار محافظه کارانه بسیاری از دیگر خانواده ها بود که فقط اجازه می دادند دخترانشان در رشته هایی که برای دختران مناسب تلقی می شد تحصیل کنند، رشته هایی مانند تدریس، پرستاری و مدیریت. غلایینی ابتدا به عنوان مسئول پذیرش هتل شروع به کار کرد، ولی اکنون مدیر ۵ موسسه- هتل، رستوران و فروشگاه- در غزه است.  غلایینی تنها زنی در غزه است که در زمینه گردشگری و پروژه های تجاری فعالیت می کند. او در سال ۱۹۹۲ از اردن دیپلم حسابداری گرفت و پس از آن به توریسم در غزه، و کار در هتل ها و رستوران ها علاقمند شد. در حال حاضر او مهمترین زن بازرگان در غزه است. امجد یاغی مصاحبه ای با غلایینی داشته است. این مصاحبه در غزه در یکی از هتل های تحت مدیریت او انجام گرفت.

چه زمان و چگونه کار در صنعت هتل داری را شروع کردید؟  چه مدتی در این صنعت مشغول به کار بودید؟ پدرتان شما را حمایت می کرد؟

در سال ۱۹۹۲ به عنوان منشی در هتلی در ساحل غزه شروع به کار کردم. شش ماه بعد از شروع کار در هتل به دستیار مدیر ارتقا یافتم، که موجب پیشرفت کاری من شد.  چند پیشنهاد کار از شرکت های مخابراتی  و بانک های بزرگ نیز دریافت کردم. اما من آرزوی بزرگتری داشتم. به عنوان دستیار مدیر ۵ سال کار کردم تا اینکه هتل به علت شرایط اقتصادی تعطیل شد، و من نیز به دنیای تجارت وارد شدم. با شراکت، هتل «نسیم دریا» را در سال    ۲۰۰۰تاسیس کردیم و مدیریت آنجا را خودم بر عهده گرفتم. این هتل ۸ اتاق داشت، و یک رستوران نیز در آن قرار داشت. سپس در سال ۲۰۰۳، مدیر کل رستوران “گاز بزرگ”[۱]– که رو به روی دانشگاه الازهر غزه بود-  شدم، و سال های بعد نیز پروژه های بزرگی را در نوار غزه به عهده گرفتم.

البته که پدرم از من حمایت می کرد. او به من اعتماد داشت و به من اجازه داد که زمینه کاری و رشته ام را انتخاب کنم. در نتیجه من در اردن درس خواندم و خواهرم در کرانه غربی. من خانواده ای دارم که با آنها حس فوق العاده خوبی دارم، حتی پس از فوت پدرم. همچنین دوستان و همکارانی دارم که شدیداً از من حمایت می کنند تا به فعالیت در این زمینه ادامه بدهم.

اکنون مشغول چه کاری هستید؟ در چه زمینه ای فعالیت می کنید؟

من مدیر کل ۵ پروژه در نوار غزه هستم. ساعت ۷:۳۰ صبح با چک کردن روند امور در هتل ها، رستوران ها و سوپرمارکت ها کارم را شروع می کنم، و روزانه به کارگران سر می زنم، و معمولا سعی می کنم کمی با خانواده و دوستانم نیز وقت بگذرانم.

چگونه موفق شدید این راه طولانی را پشت سر بگذارید و به این موقعیت برسید؟

زندگی به روش خودش شما را به موفقیت می رساند، هر کسی که در زمینه کاری خود از دیگران برتر است پیشرفت می کند. من دوست دارم سفر کنم و زندگی در خارج از کشور را کشف کنم، مخصوصا دنیای هتل ها و رستوران ها. در هر سفر، من در هتل های ۵ ستاره اقامت می کنم، تا در مورد مدیریت این موسسات بیشتر بیاموزم. سالی دو بار سفر می کنم. با استفاده از مجوز تجاری، از طریق گذرگاه ایرز بین غزه و اسراییل به کرانه غربی می روم، و سپس از فرودگاه امان در اردن و یا گذرگاه رفح مصر- وقتی که باز باشد- سفر می کنم.

من به کشورهای زیادی سفر کرده ام؛ از جمله ایالات متحده، سوئد، نروژ، دانمارک، فنلاند، مراکش، عربستان سعودی، قطر، بحرین، امارات متحده عربی، ترکیه، فرانسه، اسپانیا، اردن و مصر. محیط غزه برای ایجاد فرصت ها و شروع پروژه های موفق مناسب نیست، اما من همیشه سعی می کنم، دستاوردهای خارجی را با ذهنیت اینجا و ظرفیت های اقتصادی، به منظور انجام هر چه بهتر پروژه ها ترکیب کنم.

چند کارمند زیر نظر شما است؟ و بر چه پروژه هایی نظارت دارید؟

۱۵۰ کارمند در ۵ پروژه من فعالیت می کنند. پروژه ها شامل چند بخش می شود؛ بخش اول، هتل و رستوران در منطقه ریمال[۲] در غزه، بخش دوم هتل و رستوران در ساحل دریا، و همچنین هتل الدیره کنار دریا، رستوران گاز بزرگ و نیز مدیریت ۴ سوپر مارکت در منطقه ریمال.

رییس کمیته رستوران ها، هتل ها و خدمات توریستی فلسطین، صلاح ابو حسیرا، به من گفت، تنها ده زن در این بخش در نوار غزه کار می کنند، این تعداد بسیار کمی است. چرا اینقدر کم؟ چگونه این تعداد می تواند افزایش پیدا کند؟

نمی توان گفت که گردشگری به فعالیتی مردانه تبدیل شده است، و کار در این زمینه برای زنان غیر ممکن است. نباید ناگفته گذاشت که زمانی- از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰- زنان در بخش هتل و گردشگری کار می کردند. چند هتل بود که کارکنان خانم در آن سخت مشغول کار بودند، اما الان راستش من هیچ توضیحی ندارم که چرا در حال حاضر زنان در این بخش کار نمی کنند. اگر این امر به علت آداب و رسوم، سنت و یا وضعیت سیاسی باشد من تعجب می کنم. به هرحال پاسخ روشنی در این مورد ندارم.

من یک زن هستم، و سعی کردم در این بخش سرآمد باشم، و بر خلاف آنچه که ممکن است بسیاری فکر کنند، دستاوردهای گسترده ای نیز در این زمینه کسب کردم. زمانی که در رستوران گاز بزرگ هستم و دانشجویان خانم برای ناهار به آنجا می آیند، اغلب از من در مورد راز موفقیتم می پرسند. من نیز همیشه می گویم، وقتی کسی هدف داشته باشد، جاه طلبی همیشه برای رسیدن به آن هدف کمک می کند. آنها به من به عنوان یک الگو نگاه می کنند.

چه عوامل اجتماعی مانع اشتغال زنان در نوار غزه می شود؟

من مطمئن هستم زنانی هستند که قادر به فعالیت در این زمینه هستند، اما آنها از فرصت برابر با مردان برخوردار نیستند. علاوه بر این بسیاری از مردان، بسیاری از مشاغل در بخش صنعت را به انحصار خود درآورده اند. آنها هستند که دنیای تجارت را هدایت می کنند. زنان زیادی در غزه در بخش آموزش و بهداشت فعالیت می کنند، و برخی از آنها حتی الگوی زنان دیگر هستند. برای مثال از زنانی می توان مثال زد که با موفقیت بعضی از مدارس را مدیریت می کنند. اما بسیاری از زنان در غزه نیز به دلیل باورهای اجتماعی خود ترجیح می دهند در خانه بمانند. آنها دوست ندارند زیاد بیرون از خانه باشند.

به عنوان تنها زنی که در این زمینه فعالیت می کند، آیا در برخورد با مردان دچار مشکل شده اید؟

احتمالا مردم تصور می کنند که من در این زمینه با مشکل مواجه می شوم، برای اینکه من تنها زنی هستم که در صنعتی که پر از مردان است و همچنین در جامعه ای محافظه کار مانند غزه فعالیت می کنم. اما من با مهارت هایی که در مدیریت پروژه دارم قادر به متقاعد کردن مردان و افراد زیادی هستم. من با موفقیت می توانم در پروژه های اقتصادی با گروهی از مردان همکاری کنم، که اغلب بزرگتر از من هستند. احترام و محبت کلید غلبه بر محدودیت های شرقی و رسیدن به بالاترین نقطه از پیشرفت و موفقیت است. من با مشکلی مواجه نشده ام، زیرا من متعهد به برخورد با احترام و محبت هستم.

طی ۷ سال گذشته سه جنگ بین غزه و اسرائیل درگرفته است، همچنین محاصره غزه نیز خود مساله ای دیگر بوده است. با وجود این مسائل و این موقعیت تضعیف کننده اقتصادی شما چگونه پروژه های خود را پیش بردید؟

سرگرمی زیادی در غزه وجود ندارد. تعداد انگشت شماری از مکان های گردشگری وجود دارد. پس از جنگ، اماکن گردشگری بازیابی شدند، زیرا مردم نیاز داشتند پس از جنگی خسته کننده و مشاهده صحنه های دردآور خود را سرگرم کنند. آنها به رستوران ها هتل ها و کافه ها می روند، و این دلیلی بود بر اینکه ما برنامه هایمان را برای جذب مردم و تغییر حال و هوای آنها گسترش بدهیم. درمرحله بعدی، همه به فکر برقراری ثبات و به دنبال بازشدن مرزها هستند، و بخش توریسم در این راه موفق تر از بخش های دیگر خواهد بود. غزه هیچ برخورداری خاصی از صنعت و کشاورزی ندارد. تنها دریا، رستوران، هتل و کافه دارد. آینده اقتصاد به صنعت توریسم بستگی دارد. من می توانم مرحله بعدی را تصور کنم. اگر مرزها باز شود، و توریست ها اجازه ورود یابند، خیلی از خانواده ها می توانند با استفاده از فواید حاصل از صنعت گردشگری امرار معاش کنند.

دیدگاه بگذارید

avatar
wpDiscuz